نايلون پليمری است خطی با پيوندهای آميدی  که در زندگی روزمره ما کاربردهای فراوانی دارد و ساليانه بالغ بر 5/5 ميليون تن از آن توليد می شود . نايلون انواع مختلفی دارد که نايلون 6 و 66  از انواع رايج آن می باشد . قبلاً اعتقاد بر اين بود که بجز نايلون 1 , انواع ديگر نايلون ها نسبت به  هيدرولازها مقاوم هستند اما در سال 1975 دانشمندان ژاپنی متوجه شدند که سويه های از فلاوباکتريوم (Flavobacterium, Sp. K172 ) که  در حوضچه های حاوی آب  دفعی کارخانجات نايلون سازی زندگی می کنند می توانند برخی از محصولات جانبی حاصل از توليد نايلون 6 را ( مثلاً  اوليگومر خطی 6- آمينوهگزانوات ) را تجزيه کنند . به همين دليل به اين گروه از باکتری ها , باکتری های نايلون خوار و به آنزيم های تجزيه کننده نايلون , نايلون اوليگومر هيدرولاز يا نايلوناز گفته می شود . محققان با کمک تکنيک های مهندسی ژنتيک توانسته اند پلازميدهای حاوی ژن کدکننده ی نايلون هيدرولازها  را به باکتری اشريشيا کلای منتقل کنند .

 برخی تحقيقات اوليه نشان داده است که احتمالاً اين آنزيم ها در اثر جهش تغيير چارچوب در يک ژن ديگر ايجاد شده است . هرچند که اخيراً اين احتمال مورد ترديد قرار گرفته است .

   البته مشخص شده است که قارچ های  Phanerochaete chrysosporium   Trametes versicolor  نيز می توانند نايلون 66 را با فرايندی اکسيداتيو ( نه هيدرولازی ) تجزيه کنند .